Kuru Fasulye Yemeği Ne Zaman Bozulur?
Bugün, Kayseri’deki o eski apartmanın mutfak penceresinden içeriye giren güneş ışığı bana bir huzur verdi. Ama aynı zamanda, her şeyin eskisi gibi olmadığını da hissettirdi. Mutfakta bir tencere kuru fasulye vardı; kokusu her zamanki gibi harikaydı. Ama o yemeği yaparken hissettiklerimi kelimelere dökmek zor. Aslında, bir yemeğin ne zaman bozulduğunu sorarken, insanın içindeki bozulmayı da düşünmesi gerektiğini fark ettim.
Bir Pazar Günü, Bir Tencere Kuru Fasulye
Yılın ilk bahar günüydü, hafta sonuydu, dışarıda güneş vardı ama içimde hala kışı hissediyordum. Mutfakta tencerenin başında durarak kuru fasulye pişiriyordum, ki annemden öğrendiğim tek tariflerden biriydi bu. İçimdeki boşlukla bu yemeği yaparken, aslında bir anlamda kendimi dolduruyordum. En basit yemeklerden bile bazen bir anlam çıkarabiliyorsunuz, değil mi? O an, tencereyi karıştırırken, sıcak yemekle içimi ısıtmayı umuyordum. Ama sonradan fark ettim, her şeyin bir son kullanma tarihi vardı; tıpkı kuru fasulye gibi.
Bir tencere kuru fasulye pişirirken insan, gözlerinde geleceği hayal etmiyor. O kadar basit ve sıradan bir şeydir ki, sadece bir yemek yapmak, ama ben yine de her seferinde bir anlam yüklerim. Hem de kendi kendime… “Bunu ben yapıyorum” derim. Ama bu defa, tencerenin başında, mutfak duvarlarına bakarken, fazlasıyla yalnız hissettim. Gerçekten yalnız. Hem de çok.
Düşünceler: Kuru Fasulye ve Zamanın Geçişi
Kuru fasulye pişirirken zaman bir şekilde geçiyor ama ben bu kez her anı yavaşça hissediyordum. Saatin tik takları gibi. Yavaşça karıştırırken, “ne zaman bozulur?” sorusu aklıma takıldı. Kuru fasulye, belki de en basit yemeklerden biridir ama sabır ister. O sabır da ne kadar basit olursa olsun, bir noktada onu bozan şey zaman olur. Annem, “Yemekleri zamanında yemelisin, sonra bozulur,” derdi. Hemen içimde bir tedirginlik belirdi. Yalnızca yemeklerin değil, her şeyin zamanla bozulduğunu düşündüm. Ya da belki bozulmak demek, bir şeyin son bulması anlamına geliyordur? Geriye döndüğümde, bozulmuş olan sadece yemekler değil, başka bir şey vardı; belki de bu kadar yalnız hissettiğim için.
Yavaşça tencereyi karıştırırken, yemeğin içine girmiş olan malzemeleri düşündüm. Her bir fasulye, her bir baharat, bir araya gelip o harika tadı oluşturuyordu. Ama bazı şeyler, zamanla bozulur. Kuru fasulye bile. Tıpkı ilişkiler gibi. Eskiden sadece bir yemekti ama şimdi, her tencereye koyduğum fasulye, bana başka şeyler anlatıyordu. Anımsattığı bir şey vardı; belki de geçmişi, belki de insanın bir şeyleri kaybettiği anları…
O Anki Duygular: Hayal Kırıklığı ve Umut
Bir yandan o eski mahalleye gitmek istedim, yıllar önce çocukken orada geçirdiğim o pazar sabahlarını düşündüm. Annemin mutfakta pişirdiği yemekleri, babamın biraz daha ılık olan çayını içip sohbet ettiği anları. Bir yanda eski soframız vardı, bir yanda şimdiki yalnız sofram… “Ne zaman bozulur?” sorusu bir şekilde hep aklımda dönüp duruyor. O eski sofraların bozulmuş, zamanla kaybolmuş olması gibi, belki de benim zamanla kaybolan şeylerim vardı. Bunu düşündükçe hayal kırıklığım arttı.
Ama bir şey fark ettim: Yalnız hissetmek, her zaman bozulmuş olmak demek değildi. Yavaşça tencerenin kapağını açıp, dumanını yüzüme doğru çektim. O duman, bana bazen umut verir gibi. Çünkü, evet, her şey bozuluyor. Ama her şey, biraz zaman geçtikten sonra tekrar düzeliyor. Kuru fasulye bozulmaz; sadece zamanla gelişir, olgunlaşır. Her şeyde olduğu gibi, insan da olgunlaşır. Kendini bulur.
Bir tencere kuru fasulye, insanın hayatındaki geçişleri, başlangıçları, bitişleri simgeliyor. Yine de her şeyin bir zamanı vardır. Bu yemek gibi. Her şeyin taze olduğu zaman, başka bir tadı vardır. Ve ne olursa olsun, bozulmuş olsan bile, yeniden yapılabilir. Tıpkı kuru fasulye gibi, bu hayatta her şeyde yeniden başlama şansım vardı.
O Akşamın Ardından: Bozulmuş Olan Ne?
Akşam oldu. Geriye dönüp baktım. Kuru fasulye pişirdim, mutfakta vakit geçirdim ama içimdeki boşlukla bir yüzleşme yaşadım. O kadar sabırlıydım ki, tencerenin kapağını açarken içimdeki o küçük huzuru fark ettim. Evet, sadece yemek değildi. Bütün duygularım bir araya gelmişti. İçimdeki eski anılar, eski hayaller, belki de küçük hayal kırıklıkları… Her şey, tıpkı kuru fasulye gibi, zamanla gelişiyor, olgunlaşıyor. Kuru fasulye, bozulmaz. Zamanla, o yemeği yediğinizde anlamı değişir, kokusu, tadı değişir. Ama bozulmaz.
O gece, hala mutfakta, hala yalnızdım ama artık yalnızlığımın ne kadar değerli olduğunu fark ettim. Kuru fasulye, tıpkı hayatta olduğu gibi, bazen sabır gerektirir. Ama bazen de, bozulmadan olgunlaşmak, her şeyin doğal sürecine teslim olmak gerekir.
Bir tencere kuru fasulye, belki de zamanla, bir insanın değişen duygularını ve kaybolan umutlarını yeniden bulmasını anlatır. Yavaşça bozulmadan, gelişir. Tıpkı hayat gibi…